*

otoportre.

2011-07-19T22:48:00.005+03:00

Ben Ekin.

Bu güne kadar yaşamış, gelmişim. Bir şekilde -zaman zaman zor da olsa- hayatta kalmayı becermişim. Az da olsa kendimi tanımışım, bilmişim. Bazen üzülmüşüm, bazen sevinmişim. Ama her şeye rağmen yaşadığım hayatı benimsemişim, kabullenmişim. Ben, Ekin. Ekin olmayı seçmişim. Ne olduysa, bu olmuşum. Biraz büyümüşüm ama hala tam olarak büyüyememişim. Ya da büyümenin ne demek olduğunu başından beri yanlış anlamışım. Ben Ekin... Bu güne kadar genelde güzel anılmışım, çok fazla insanla sorun yaşamamışım. Kendim yaşamışım, kendim görmüşüm. Nasihat dinlemişim ama kafamın dikine gitmişim. Hislerimle yaşamışım. Bazen yanılmışım, bazen zafer kazanmışım. Ne olursa olsun inat etmişim. Kendim olmayı seçmişim -kendimden emin olmadığım zamanlarda bile- ve dünyanın kaç bucak olduğunu görmüşüm. Ben Ekin. Sevmişim, sevilmişim, ağlamışım, gülmüşüm. Yer yer isyan etmiş, dibe vurmuşum. Ama umrumda olmamış. Onları da görmüş, deneyimlemiş, öğrenmişim. Mutlu olmasına mutluymuşum. Ama hep eksik olanı aramışım, aradıkça doyumsuz biri olmuşum. Şımarık mıyım diye düşünür olmuşum. Ama yok, kabullenmektense inat etmeyi kafaya koymuşum ben. Ben Ekin; inatçıyım, bazen çekilmezim, bazen domuzum. Ama bu olmuşum; tüm hatalarıyla, aptallıklarıyla, inadıyla, sevgisiyle, aşkıyla...

bir temmuz sabahı

2011-07-15T05:07:00.002+03:00

Hava bu sabah bir başka aydınlanıyor balkonda. Hava serin ama üşütmüyor. Fonda eski bir şarkı herkes uykudayken balkonumda tekrar ettikçe ediyor, gökyüzüne yayılıyor. Kuşlar ötmeye ve gözlerim de kapanmaya başlıyor yavaş yavaş. Bir huzur var bu sabah bu evde. Ve garip bir şekilde Ankara deniz kokuyor.

http://fizy.com/#s/1dlcgy

turgut uyar / sibernetik

2011-06-16T02:52:00.006+03:00

üç kere üç dokuz eder
bilirsin
birin karesi birdir
kare kökü de
bilirsin
"mutlu aşk yoktur"
bilirsin

ama baharda ya da dışarda
sonsuz göğün altında
aşkın aşkla çarpımı
nedendir bilinmez
garip bir biçimde
hep sonsuzdur

kare kökü de yoktur

alıntı.

2011-04-20T01:12:00.001+03:00

Söyleme ne istediğini,

Sor ne hissettiğimi...

Michael Ende / Ayna İçinde Ayna - Bir Labirent

ardından...

2011-01-24T04:48:00.006+02:00

Meliha Hanım...

Nam-ı diğer "Sarı"...

Yani benim anneannem...

Kendisi gitti, geriye hissi kaldı, bıraktığı anılar kaldı. Gözlerim buğulu bakıyor ama yine de kocaman bir gülümseme oturuyor yüzüme aklıma geldikçe Meliha Hanım, nam-ı diğer "Sarı", yani benim anneannem... Kulağımda bana "yavrumun yavrusu" dediği sesi çınlıyor, burnuma yaptığı puf böreklerinin kokusu geliyor, gözümde bir anda sadece mutlu olduğu için ayağa kalkıp dans ettiği anlar canlanıyor.

Bana olan sevgisini ve sabrını, benim için hazırladığı o dantellere baktıkça hissediyorum. Öldüğünde kulağında kalan küpeleri kulağımda, evlendikleri zaman dedemin parmağına taktığı ve bugüne kadar hiç çıkarmadığı güzel yüzüğü parmağımda parıldıyor şimdi.

Evet, alışılır bir şekilde... Zaman geçer, iyileşir insan... Ama bir şey var ki çıkmıyor içimden; keşke ertelemeseydim. Bir telefon açmak bu kadar zor olmamalıydı her aklıma geldiğinde ya da atlayıp da yanına gitmek, bir kere koklayıp geri dönmek. Kendime kızgınım bu yüzden ama umarım gittiğinde o bana kızgın ya da dargın değildi.

Meliha Hanım ve Yusuf Bey, yani anneannem ve dedem, şimdi kavuştular, yan yana uyuyorlar, tahminimce birbirlerini gördüklerine sevinmekle meşguller, hasret gideriyorlar...

Biz de onları konuşup, biraz ağlayıp, biraz da gülümsüyoruz. Ama gerçek gülücüklere daha biraz zaman var...

bir alıntı

2010-12-25T21:14:00.006+02:00

Dostum, göründüğüm gibi değilim. Görünüş sadece giydiğim bir elbisedir. Senin sorgularından beni, benim kayıtsızlığımdan seni koruyan, özenle örülmüş bir elbise.

Benim içimdeki ‘ben’, dostum, sessizlik içinde oturur, sonsuzluğa dek kalacak orada, doyulmaz, erişilmez.

Ne söylediklerime inanmanı, ne de yaptıklarıma güvenmeni isterim- çünkü sözlerim senin aklından geçenlerin dile getirilmesinden, yaptıklarımsa umutlarının eylemleştirilmesinden başka bir şey değildir.

‘Rüzgar doğuya esiyor’ dediğin zaman ‘evet, doğuya esiyor’ derim: çünkü düşüncelerimin rüzgarda değil, deniz üzerinde dolaştığını bilesin istemem.

Denizlerde gezen düşüncelerimi anlayamazsın, zaten anlamanı da istemem. Bırak denizimle başbaşa kalayım.

Senin için gündüz olduğu zaman dostum, benim için gecedir: böyle olsa da ben yeşil tepelere değerek oynayan öyle vaktini, vadiden süzülen mor gölgeleri anlatırım; çünkü sen ne karanlığımın türkülerini duyabilir, ne de yıldızlara çarpan kanatlarımı görebilirsin-görmemenden, duymamandan hoşnudum ben. Bırak gecemle başbaşa kalayım.

Sen cennetine yükselirken ben cehennemime inerim- o zaman bile bu ulaşılmaz uçurumun ötesinden bana seslenirsin,’arkadaşım, yoldaşım’ ben de sana seslenirim, ‘yoldaşım, arkadaşım’-çünkü cehennemimi görmeni istemem. Alevler görüşünü yakacak, duman burnuna dolacaktı. Senin gelmeni istemeyecek kadar çok severim cehennemimi. Bırak, cehennemimle başbaşa kalayım.

Sen gerçeği, güzeli, doğruluğu seversin; ben de sen hoşnut olasın diye bunları sevmenin yerinde ve iyi olduğunu söylerim. Ama içimden senin sevgine gülerim. Gene de gülüşümü göresin istemem. Bırak kahkahalarımla başbaşa kalayım.

Dostum, sen iyi, ihtiyatlı, akıllısın; hayır sen eksiksizsin- ben de seninle ölçülü ve düşünerek konuşurum. Oysa ben deliyim ama gizliyorum deliliğimi. Bırak deliliğimle başbaşa kalayım.

Dostum, sen benim dostum değilsin, ama ben bunu sana nasıl anlatacağım? Benim yolum senin yolun değil, gene de birlikte yürüyoruz elele.

Halil Cibran

Peter Pan

2010-12-06T04:50:00.001+02:00

‎"Düşler ülkeleri elbette çeşit çeşittir. Örneğin, John'unkinde, üzerinde flamingoların uçtuğu ve John'un da bu kuşları avladığı bir göl varken, Michael'ınkinde -Michael çok küçüktü- üzerinde göller uçan bir flamingo vardı."

beklemek.

2010-12-04T23:31:00.004+02:00

Bir özlem var içimde, çok derinden kendi varlığını hissettiren. Neye ya da kime belli değil. Ağırlığı kalbimin tam üzerinde. İstediğim bir şeyler var, içimde; ne olduğunu benim bile tam olarak çözemediğim. Bazen kelebekleri hissediyorum, bazen de bir kramp oluyor aynı kelebekler midemin içinde. Ne beynim yoruldu kalbimin sesinden, ne de kalbim beynimin düşündüklerinden. Ben ise kulaklarımı tıkadım; içimde kendi kendime bulmayı başaramadığım sessizliği, bir gün biri bana hediye eder diye bekliyorum.

Sayfa / 87

2010-05-26T00:28:00.007+03:00

Annenin yüzü bataklık gibi kapkaranlıktır. Masanın üzerinde çömelmiş bir şeyler çiğniyordur. Duvara dolaplı bir saat dayandırılmıştır. Bu, saat başlarını hiç sektirmeden vuran dev bir saattir. Aynı zamanda pişmanlık saatlerini, dua, içki saatlerini ve sabah saatlerini de.

Ve elbette gece saatlerini de.

Anne o saatte, o dev saate hiç bakmaz. Onun önünden geçerken camdan dışarı bakar ve aşağılarcasına tükürür. Dışarıdaysa tohum çatlar, çiçeklenir ve bir süre sonra solar.

Karanlık geçitte incecik, uzun bir gölge hareket eder; kocasıdır.

"Sana kahve yapayım mı?" diye homurdanarak sorar adam.

Anne hiçbir şey duymaz. Horulduyordur. Ve horuldarken üç çocuk dünyaya getirir. Erkek olan ölür, kızlarsa yaşar.

Adam kızları alır ve birçok çocuğun bulunduğu salona götürür. Erkeğiyse dışarı çıkarır, ekinlerin arasına yatırır. Anne uyanmıştır ve yeniden bir şeyler çiğner. Adam ahıra gider ve içip sarhoş olur. Ahırdaki inekler de anne gibi bir şeyler çiğnemektedir.

Adam bir inek keser. Anne, adam ve çocuklar o ineği yer. Ekinler büyür. Hepsi ekmek yer, annenin ve ineklerin sütünü içerler.

Adam ocağın üzerine uzanır ve uyur. Anne iki çocuk daha doğurur. İnek bir şeyler çiğner. Baba anneyi keser. Onu çocuklarla birlikte yer, köpek de bir parça alır. Ama sonra yanlışını anlar, ahıra gider ve içer.

Baba uyurken en büyük kızı masaya tırmanır. Bir gölge belirir; yabancı bir adamdır. Dolaplı saat içki saatlerini ve diğerlerini vurur.

Ve geceyi.

Kız iki çocuk doğurur. Baba geri gelip her şeyi görünce biraz ağlar. Daha sonra güneşe yatar ve öyle kalır.

Yabancılar onu büyüyen ekinlerin altına gömer. Kız bir şeyler çiğner. Yabancılar ahıra gider ve sarhoş olurlar.

Michael Ende / AYNA İÇİNDE AYNA - Bir Labirent

yolculuk (iç ses)

2010-03-27T00:55:00.002+02:00

Zamanda yolculuk edesim var. Bir anda, ufacık bir bedenin içinden bakmak istiyorum dünyaya. Her şeyden habersiz olunan yaşlardan görmek istiyorum içinde bulunduğum zamanı; şimdiyi. Sadece çocuklara özgü olan o doğallığı, saflığı istiyorum beynimin içinde. Belki de biraz vurdumduymaz olmayı. "Büyükleri" hayrete düşürebilecek, hatta bazen kahkahalarla güldürebilecek kadar açık sözlü ve cesur olabilmeyi. Yaşadığım hayatı, ilk bakışta mantıksız gibi görünen, ama aslında kendine göre çok basit bir matematiği olan çocuksu düşüncelerimle biçimlendirmek istiyorum. Kendimce bir dünya kurup, imkansız diye tanımlananlarla her yanını donatmak istiyorum. Sonra, bir anda, seneler geçmişken kendimi görmek istiyorum. Bu sefer içeriden değil, başka bir gözle dışarıdan bakmak istiyorum kendime. İzlemek istiyorum neye benzediğimi, nasıl bir "büyük" olduğumu. Neleri kaybettiğimi, neleri kazandığımı, hayallerimin ne kadarının benimle kaldığını, ne kadarının uçup gittiğini görmeyi istiyorum. Sevgi kavramını nasıl şekillendirdiğimi, başkalarına duyduğum sabır seviyesinin nerelere vardığını, kibar biri olmaktan vazgeçip geçmediğimi, kısacası nasıl bir insana ya da bir canavara dönüştüğümü seyretmek istiyorum. Sonra da, hala devam etmekte olduğum gerçek hayatıma dönüyorum; mutlu, huzurlu ama birazcık da zor geçen. Ayakta kalmaya çalışmanın verdiği zorlukları ve sorumlulukları her geçen saniyede hissettiğim şimdiki zaman. Garip durumların ve bazı zorunlulukların saçma ve gereksiz mutsuzluklara dönüştüğü şimdiki zaman. Sancılı bir büyüme süreci. Diş çıkarmak gibi, ağrı ve acı hissettiren, arada kaşınan, bazen de hiç varlığını bile duymadığınız... Yine de büyümek güzel. Her ne kadar zor olsa da güzel işte. Sadece, büyürken kaybetmek istemediklerim var içimde. İleride benimle olmadıklarını gördüğümde gerçekten üzüleceğim bazı duygular. Onlara şimdiden sahip çıkıp, içeride güvenli bir yerlere saklamak en iyisi sanırım.

Mr. Nerdy ve Ben

2010-02-17T03:57:00.009+02:00

***

Az önce, odamda, yatağımın yaslandığı duvarın karşısında kalan duvarı, yattığım yerden, sırtım yastıklarıma dayalı, boynumdan aşağısı yorganımın içinde, midemdeki ağrı eşliğinde izledim. Durduk yere, Mr.Nerdy'nin neden o gün yalnız kalmayı seçtiğini düşündüm ilk, duvarımda asılı fotoğrafını gördüğümde. Alt tarafı bir gözlüktü o. Neden bir gözlük yalnız kalmak ister ki? Hem de muhteşem bir mayıs ayının İzmir'inde.. Belki de dedim, hiç böyle bir an yaşamamıştı o ana kadar, o kadar senelik hayatı boyunca. Ne de olsa yılların gözlüğüydü o.. Kim bilir kaç defa kırılıp onarılmıştı, camı çatlamıştı ve değiştirilmişti -belki de 0,75'lik bir miyop camına aşık olmuştu ve istemeden ondan ayrılmak durumunda kalmıştı yeni sahibinin gözleri miyop olmadığı için, bu da demek oluyor ki; acı bir aşk hikayesi vardı- Kim bilir kaç defa sapları ısıtılıp, yeni sahiplerinin kulak arkalarına tam oturacak şekilde eğilip burkulmuştu. Acaba kaç kişinin burnunun üzerinde yaşamıştı şimdiye kadar? Kim bilir kaç kişinin sözde gözlerine göz olmuştu da, -insanların işine yaramak adına- gerçekte kendi görmek istediklerini seyredememişti. İnsanlar nereye baksalar oraya bakmak zorunda olmak, ne görmek isteseler onu göstermeye mecbur olmak sıkıcı bir şey olmalı, ona hak veriyorum. Masmavi denizin karşısında, o muhteşem kokuyla birlikte herhangi bir masanın kenarında uçsuz bucaksız manzarayı izlemeye dalmışken o, aklıma şuan şu soru geldi; acaba hiç yüzmeyi denemiş miydi şimdiye kadar? Belki senelerden birinde, bir yaz günü, birden bire buz gibi soğuk suların içinde buluvermişti kendini keten bir gömleğin cebinde tam da öğleden sonra şekerlemesi yaptığı bir zamanda. Sahibi iskelede şezlonguna uzanmış, gazetesini okurken çıkıveren bir rüzgarda, iskelenin her yanına dağılan gazete sayfalarını toplamak için eğildiğinde cup diye denize düşüvermişti belki.. Ya da başka bir sahibinin yumuşacık saçları arasında kızgın güneşin altında beraberce güneşlenirlerken, unutulup, sahibinin kafasının üzerinde denize balıklama atlamak zorunda kalmıştı. Bu sene onunla beraber tatile gitmeye karar verdim. Gerçi beraber bir dolu yer gezdik ama yaz tatiline hiç çıkmadık. Mesela kumsal mı sever yoksa iskele mi, daha bunun cevabını bile bilmiyorum. Ya da biraz ılık suda yüzmekten mi hoşlanır yoksa buz gibi olanında mı? Belki de yüzmekten nefret ediyordur, belki onun da fobileri vardır. Karanlıkta kaldığında delirecek gibi hissediyor olabilir belki. Bu yüzden, onu, içine koyup bir kenara kaldırdığım kutudan çıkarsam iyi olur. Onunla uzun zamandır eskisi gibi görüşmüyoruz zaten. Benden uzakta o kutunun içinde kaldığı günlerde ya kafasını dinlemiştir ya da kendini işe yaramaz hissetmiştir muhtemelen, belki de unutulduğunu hissedip bana biraz darılmıştır. Ben ilkini tercih ederim tabii, umarım öyledir. Belki de o gün, muhteşem bir mayıs ayının İzmir'inde beraber olduğumuz o gün, onu o masanın kenarına koymamı kendisi istemişti benden. Ben içimden geldiği için yapmıştım bunu ama belki de onun bunu istediğini hissetmiştim, bilemiyorum. Mr. Nerdy o anda ne kadar da yalnız görünüyor gözüme hala, duvarımda asılı duran bu haliyle. Ama sanki hüzünlü bir portre olmasına karşın; huzurlu, sakin ve de aydınlık aynı zamanda.. Şimdi salondayım, az sonra onu kutusundan çıkarıp, sabah olduğunda -sabaha çok kalmadı zaten- güneşin doğuşunu izlemesi için masanın üzerine koyduktan sonra yatağıma gidip uyumaya karar verdim. Bakalım bu yeni gün bizim için nasıl geçecek!

***

özlemek

2010-01-25T21:50:00.002+02:00

Evet dünya yuvarlak ama dünya çok büyük. Dünya çok fazla büyük bazen. Dünyalılar çok fazla ve her yerdeler. Hatta o kadar her yerdeler ki, oralara "dünyanın bir ucu" deniyor. Ve dünyanın diğer ucunda olanlar, öbür ucunda olanları özlüyor bazen, zaman geçse de özlemek geçmiyor. Mesafeler uzadıkça, özlemler de büyüyor ve kocaman bir ağırlık olup oturuyor içine. Özlemek denen o garip his belli bir zamandan sonra azıcık acıtıyor, burkuyor insanın içini. İnsan ne kadar çabuk büyürse o kadar çabuk uzaklara gidiyor ya da uzaklarda kalan oluyor. İnsan denen şey özlüyor; ailesini, dostlarını, sevdiği diğer insanları. Ama yine bu insan denen şey, zamanı gelince alışıyor özlemeye de.

Kuruyemişli Yazma

2009-12-23T03:49:00.003+02:00

Bir akşam kuruyemişçiye gider, kuruyemiş alırsın. "Ayrı mı olsun, karışık mı?" diye sorar satıcı. "Karışık" dersin: biraz beyaz leblebi, tuzlu fıstık, badem, Şam fıstığı (kabuklu; kabuksuzu çok pahalı), biraz da fındık -tuzla kavrulmuş. Satıcı kesekağıdını doldurur, sallar, içindekileri iyice karıştırır. Evde, kesekağıdını büyücek (yeterli büyüklükte) bir -cam- kaba boşaltır, içkini koyar, çalışma masana oturursun. Önce leblebileri teker teker ötekilerin arasından seçer, avucunda toplarsın -bir yandan yer, bir yandan içersin (-bir yandan da yazacağını düşünürsün). Kapta hiç leblebi kalmadığından emin olunca (iyice karıştırırsın kabı, emin olmak için; emin olmalısın), fıstıklara geçersin, onları da teker teker seçer, toplar, birer birer, kabuklarını kül tablasına ayıklayarak yersin; onlar bitince (iyice emin ol), bademleri, onların da kabuklarını ayıklayarak (hepsi ayıklanmaz; ayıklanmayanlarını öyle kabuklu yersin; sonra Şam fıstıklarını seçer (kabukları açılmayanları kül tablasına atarsın) -o arada, yazacağını düşünmeye epey uzun aralar verirsin); en son da pek sevmediğin fındıkları yersin; zaten yalnız onlar kalmıştır kapta; onları ayıklaman da gerekmez -bu arada içkin de bitmiştir. Yaşamı anlamaya başlamışsındır. (-Şimdi ne yazacağını biliyorsun.)

Oruç Aruoba - de ki işte

pergel

2009-12-13T01:22:00.001+02:00

Sevgili; seninle ben pergel gibiyiz:

İki başımız var, bir tek bedenimiz.

Ne kadar dönersem döneyim çevrende:

Er geç baş başa verecek değil miyiz?

Ömer Hayyam-Dörtlükler

i-phone

2009-12-12T23:27:00.005+02:00

Yıllar yıllar önce bu güzel telefonu Apple daha henüz üretmişken, yabancı bir dergide görüp vurulmuştum tasarımına. O gün içimden demiştim ki; "Param olsun, ben de bir gün bu telefondan alacağım." Sonra gel zaman git zaman, bu telefon henüz Türkiye'de yokken, insanlar yurt dışından alıp getirdiler onu ülkemize, burada kullanılabilir hale getirmek için binbir numara çevirdiler. O zamanlar böyle uzaylı görmüş gibi tepkiler vermemizi sağladı bu insanlar. "Oha! Bu telefonla gitar bile çalınabiliyor!" dedik hepimiz. Sahip olan bir arkadaşımız varsa, şanslıydık. Bir süre sonra bu I-phone denen teknoloji harikası ülkemizde de satışa sunuldu. Bazı insanlar hemen sahip oldular, bazıları ise ona sahip olabilmek için biraz para biriktirdiler veya uygun kampanyaları kollayıp, doğru anda atağa geçtiler. Şuan Türkiye'nin birçok kesiminde, birçok kişi I-phone sahibi. Ne hoş, ne mutlu!

Bugün yine bu I-phone'la ilgili bir konu geçti Emre Uzer'le aramızda. Konuşurken laf lafı açtı, döndü dolaştı benim geçenlerde tanık olduğum bir olaya geldi. Evime gitmek üzere Bebek'ten otobüse binmiştim ki, sol çaprazımda oturan bir beyefendi dikkatimi çekti. Simsiyah bir mont, boynunda yine siyah bir atkı, altında siyah kumaş bir pantolon ve kösele ayakkabı. Ha bir de bembeyaz bir çorap. Kurtlar Vadisi stlye giyinmiş bu beyin sağ eli tespih çekerken, sol elinin baş parmağı da siyah I-phone'unun ekranında nazikçe bir oraya bir buraya geziniyordu. Bir süre inceledim, sonra bunu unutmamak için -her ne kadar unutmak mümkün olmayacaksa da- küçük defterimi çıkartıp, bu anı not ettim.

Bu küçük anımı bugün Emre'yle paylaştığımda, Emre tüm yaratıcılığıyla şöyle dedi: "I-phone'a tespih application yüklenebildiğini düşünsene!" Komikti, bu gerçekleşirse etrafımızda nelerle karşılaşabileceğimizi varsayıp, bir süre güldük.

düşünmek.düşün.düş.d.

2009-11-20T03:18:00.003+02:00

Bazen, deniz görmeyen ama vapur duyan evimde otururken, düşünürüm ben. Her şey hakkında düşünürüm. Herkesin hakkında düşünecek bir şeyler de bulabilirim istersem. Kurmaca fikirler, garip senaryolar yaratabilirim kafamda. Bundan daha kolay bir şey yok zaten. Her şeyle ve herkesle ilgili istediğim kadar özgürce düşünebilirim. Bunu herkes yapabilir ve eminim yapıyordur da. Mesela karanlıkta gözlerimi tavana dikip, dışarıyı dinlerim ben. Rüzgarda yaprakların sesini duyarım bazen ve onları düşünürüm. Rüzgarın ne kadar muhteşem bir şey olduğunu ya da yaprakların hışırtısının sahile vuran dalga sesine ne kadar benzediğini düşünürüm. Gecenin bir köründe ağaçta mutlu mutlu öten bir kuşun ne demek istediğini düşünürüm. Yine geceleri, penceremin önünden gelen çıtırtılara köpeklerin sebep olduğunu bilirim ama birinin gizlice penceremin önünde gezdiğini düşünürüm inatla. Sonra korkarım bazen bu düşünceden. Bunu düşünmeyi sevmem ve daha başka, daha güzel şeyler düşünmeye çalışırım. Hemen her gün, günün herhangi bir anında duşa girdiğimde veya sifonu çektiğimde, üst kat komşumun da benimkilerle eş zamanda yukarıda aynılarını yapıyor olmasının ne kadar tuhaf olduğunu düşünürüm ister istemez. Sonra boğazdan gelen vapur sirenlerini duyarım. Vapur sirenlerini sevdiğimi düşünürüm çoğu zaman. O kadar çok çalarlar ki bazen peş peşe, vapurun az sonra bir yalıya çarpacağını düşünürüm. Sanki insanları uyandırmak, onları başlarına gelecek felaketten kaçabilmeleri için uyarmak istediklerinden dolayı o kadar çok ses çıkardıklarını düşünürüm. Sonra yavaş yavaş gözlerim kapanır. Uykuyu düşünürüm. Uyumadan önce görmek istediğim rüyayı düşünürüm. Sonra genelde sabah olur.

metro

2009-11-06T21:20:00.000+02:00

Metroda insanların birbirini izlemesi ritüeli. Çaktırmadıklarını düşünerek. Farkedilince göz kaçırma refleksleri ve gereğinden fazla ciddi görünme çabaları. Komik.

31 ekim 2009

2009-10-31T19:51:00.000+02:00

Çantasından koca bir poşet çıkarırken; "Bu arada sana bunları aldım bu sabah, kışlıkların gelene kadar bunları giyersin." dedi.

tuhaf istekler vol.II

2009-10-05T00:43:00.000+03:00

Keşke sürekli kalsiyum eksikliğim olsa da tırnaklarımda hep şu garip beyaz şeyler çıksa. Ben onları çok seviyorum. Böyle beyaz beyaz bi sevimliler.

fitter happier

2009-09-30T21:43:00.000+03:00

Fitter, happier, more productive, comfortable, not drinking too much, regular exercise at the gym (3 days a week), getting on better with your associate employee contemporaries , at ease, eating well (no more microwave dinners and saturated fats), a patient better driver, a safer car (baby smiling in back seat), sleeping well (no bad dreams), no paranoia, careful to all animals (never washing spiders down the plughole), keep in contact with old friends (enjoy a drink now and then), will frequently check credit at (moral) bank (hole in the wall), favors for favors, fond but not in love, charity standing orders, on Sundays ring road supermarket (no killing moths or putting boiling water on the ants), car wash (also on Sundays), no longer afraid of the dark or midday shadows nothing so ridiculously teenage and desperate, nothing so childish - at a better pace, slower and more calculated, no chance of escape, now self-employed, concerned (but powerless), an empowered and informed member of society (pragmatism not idealism), will not cry in public, less chance of illness, tires that grip in the wet (shot of baby strapped in back seat), a good memory, still cries at a good film, still kisses with saliva, no longer empty and frantic like a cat tied to a stick, that's driven into frozen winter shit (the ability to laugh at weakness), calm, fitter, healthier and more productive a pig in a cage on antibiotics.

http://fizy.com/s/16laj8

Bulantı

2009-08-28T00:20:00.000+03:00

İnsanların içine giren bir tür virüs onları kontrolden çıkarıyor gibi sanki. Hareketler anlamını yitiriyor, duydukların saçma geliyor, konuşmak bir şeyleri değiştirmiyor artık ve keyif keyif olmaktan çıkıyor, hayat ağır bir yük olmaya başlıyor gibi hissediyorsun. Duyduğun sesler, burnuna gelen kokular, aldığın nefes içinde birikip kocaman bir fırtına yaratıyor. Beynin bir dolu parçaya bölünmüşken, hala kalbinin sesini dinlemeye çalışmak fazla "Pollyanna" kalıyor yanında. Bakıyorsun ki; zaman o kadar hızlı geçerken, sen zamandan da hızlı büyümüşsün. Neden? Para için mi? Başarı için mi? Yarışmak için mi yaşadığın gezegeni paylaştığın senin gibilerle? "Sonunun aynı olduğunu bile bile hala neden mutluluk sınırlarını zorlar ki insan?" gibi sorularla savaşıyorsun. Ama şunun farkındayım ki soru sordukça cevaplardan uzaklaşıyorsun. Sormadığında ise kabulleniyorsun ve o hengamenin içindeki yerini kapıp bilinçsizce sürükleniyorsun, herkes nereye sen oraya. Şelaleden aşağıya yuvarlanmak gibi sanki. Hatta daha da kötüsü. Yaklaştığını gördüğünde, o suların içinde kaybolacağını anlayıp hiçbir şey yapamamak gibi daha çok. Hayat yormuyor aslında, sen hayata bu misyonu yüklüyorsun. Onun hiçbir şeyden habersiz akıp giden bir rutini var, sen durumu zorlaştırıyorsun kolaylaştırdığına inanıp. Bu da sonsuz bir bulantı yaratıyor ben ve benim gibilerin bünyesinde. Sonunda uyanacağımızı bildiğimiz rüyalarımızı yaşıyoruz belki de.. Ama diğerleri üzerinde hakimiyet kurma çabası gereğinden fazla cüretkar kalıyor yeryüzündeki küçük bir noktacık için. Değer verdiğin şeyler nasırlaşıyor gitgide ve belki de çoktan çürüdü bile ama ısrarla ve hala aynı azimle "ego" denen şeyi baş tacı yapıyor insan. İşte hepimizin duvarlarını süsleyen özel tasarım mutluluk tablosu. Baktıkça gülümsememiz için..

bir istanbul sürprizi

2009-04-16T21:19:00.000+03:00

"Yaşlılar biraz fazla konuşur kusuruma bakma ama şöyle de bi laf vardır ki; konuşana değil konuşturana bakacaksın." dedi ve hayatta hep "böyle" gülümsemem için defalarca dua etti bugün Muzaffer dede...
.
.
Bugünün güzel bir gün olacağını, gördüğüm bembeyaz rüyadan güneşli, sıcacık ve daha ağrısız bir güne uyandığımda anlamıştım. Sahilde bugün kimseye araba çarpmadı, minibüs şöförü önüne gelene çatmadı, bindiğim taksilerin şöförlerinin yüzünde hala biraz olsun gülümseme kalmıştı. Dönüş yolunda bindiğim otobüs tıklım tıklım doluydu. Onca insanın içinde gözüme sadece tek bir kişi takıldı. Fötr şapkasının altında o sırada içi geçmiş uyukluyordu, yanındaki koltuk boşaldı. Ayakta durabilecek kadar iyi hissettiğimden oturmadım başta ama o kadar kişiden kimse oturmayınca yanına geçiverdim. Bir süre sonra gözlerini açtı, etrafına bakıp nerede olduğumuzu anlamaya çalıştı, sonra yanında kimin oturduğuna baktı, ben vardım. Sonra biraz denizi izledikten sonra kulağıma doğru eğilip kısık sesiyle, "Yazık etme gözlerine" dedi. "Bak hava ne kadar güzel, denizi izle biraz. Kitabı sonra okursun nasıl olsa." Sonra bana "tahsilimi" sordu, ara ara kendinden bahsetti, bazen söylediklerini iki ya da üç kere tekrarladı ama konuştuğu her kelimenin kayda geçebilmesini öyle istedim ki başa sarıp tekrar tekrar dinleyebilmek için sonradan..
.
.
Daha sonra ara sıra Sarıyer'de kafasını dinlemeye gittiğini söyledi ve bugün eğer istersem benim de ona katılabileceğimi. Başta eve gitmek niyetindeydim fakat henüz tanıştığım 86 yaşındaki kısa yol arkadaşımdan apar topar ayrılmak istemedim. Gittik, çayımızı içtik, kuru pastamızı yedik, o anlattı ben dinledim. Dinledikçe kendi dedemi özledim, dedem aklıma geldikçe Muzaffer dedeyi daha da çok sevdim.
.
.
86 yaşına gelebilmiş olmasının en büyük sırrını paylaştı benimle. Hayatında aptal insanlara yer vermediğini söyledi, onlarla boş yere vakit harcayıp kendini yormadığını... Aslında herkesi sevdiğini ama hakedene sabır gösterdiğini. Üşümemem için kazağını vermeyi teklif edicek kadar centilmen, beni evime uğurlarken yol paramın olup olmadığını sorucak kadar da baba gibiydi.
.
.
Benim dedem öldü. Ama onu o kadar özlüyordum ki sanırım bunun için hayat karşıma çıkardı Muzaffer dedeyi. Artık İstanbul'da bir dedem daha var. İstediğim zaman arayabileceğim, bildikleriyle beslenebileceğim, dedemle aramızdakine benzer bir bağ kurabileceğimi hissettiğim Muzaffer dede... Herkesin genelde korktuğu İstanbul, iyi insanları benim karşıma çıkarmaya kararlı sanırım. Memnun oldum Muzaffer dede...
.
.
Bugün güzel bir gündü.

sayfa / 143

2009-04-05T19:22:00.000+03:00

İskeletimiz, dokumuzu yerden kaldırmak için var. Terimiz, soğuyabilmemiz için var.

İnsan her konuda aydınlanma yaşayabiliyor.

Yüz beşinci kat civarına gelince insan bu bedenin, bu koca bebeğin esiri olduğuna inanamıyor. Onu beslemek, yatağa yatırmak ve tuvalete götürmek zorundasın. Daha iyisinin icat edilmemiş olmasına inanmak istemiyor insan. Daha az ihtiyaçları olan, daha az vakit kaybettiren bir şey icat edebilirdik.

İnsanların neden uyuşturucu kullandıklarını anlamaya başlıyorum. Çünkü zamanın sınırlı olduğu, kanunlar ve emirlerle dolu ve mülkiyete dayalı bu dünyada insanların yaşayabilecekleri tek gerçek kişisel macera bu.

Sadece uyuşturucu ve ölümde yeni bir şeyler tecrübe etme şansına sahibiz ve maalesef ölümün hakimiyeti fazla kuvvetli.

Eğer kimse izlemiyorsa herhangi bir şey yapmanın çok anlamsız olduğunun farkına varabiliyor insan.

Çarmıha gerilme sırasında izleyici sayısı düşük olsaydı, olayı başka bir zamana ertelerler miydi, diye düşünmeden edemiyorum.

Menajerin haklı olduğunun farkına varıyorum. İsa'nın neredeyse çıplak olmadığı hiçbir haç görmedim. Hiç şişko bir İsa görmedim. Ya da vücudu kıllı bir İsa görmedim. Gördüğüm her haçta İsa, belinden yukarısı çıplak olarak bir kot markası veya erkek parfümü için modellik yapacak görünümde.

Menajerin hayat hakkında söylediği her şey doğru. Eğer kimse sizi izlemiyorsa, dışarıya çıkmanın bir anlamı yok. Pekala evde oturup otuzbir çekebilir veya haberleri izleyebilirsiniz.

Yüz onuncu kat civarında insan şunun farkına varıyor; eğer birinin video kasedi yoksa veya daha da önemlisi bütün dünyanın gözleri önünde canlı yayında geçirmiyorsa hayatını, o kişi yaşamıyor demektir.

O kişinin, kimsenin kıçına takmadığı, ormanda devrilen ağaçtan farkı yoktur.

Bir şeyler yapıyor olmanızın hiçbir önemi yok. Eğer yaptıklarınızı kimse farketmiyorsa, hayatınız koca bir sıfırdan ibarettir. Boştur. Anlamsızdır.

Chuck Palahniuk - Gösteri Peygamberi

şu sıralar

2009-03-20T00:11:00.000+02:00

Dağınığım. Evim dağınık, kafamdakiler dağınık, kalbim dağınık, rüyalarım dağınık, etrafımdaki olaylar ve durumlar dağınık, gardroptaki kıyafetlerim dağınık, masa üstündeki dosyalar bile dağınık. Bir süreçtir, geçer.. Sanırım.

ev

2009-01-28T01:36:00.000+02:00

Her zaman hayali kurulur ya hani bir evin.. Boyle her seyiyle sana ait olan, icine girdiginde huzur doldugun, istedigin gibi yasayabilecegin, daginiksa daginik, duzenliyse duzenli olan.. Caninin istedigi her seyin caninin istedigi yerde durdugu, kapisini actiginda yuzune senin kokunun carptigi falan filan.. Iste benim de artik ondan var bir tane sonunda. Haftaya icinde yasamaya basliycagim ufacik tefecik miniminnacik bir "ilk kendi evim". Ustelik bunlarin hepsini Istanbul'da yasiyor olmak.. Olaganustu degil mi? Yeni bir sayfa dedikleri bu olsagerek!

selam

2009-01-24T05:58:00.000+02:00

nutella yerken orgazm oluyorum diyenler parmak kaldirsin!
.
.

the most beautiful suicide

2009-01-09T02:23:00.000+02:00

On May 1, 1947, Evelyn McHale leapt to her death from the observation deck of the Empire State Building. Photographer Robert Wiles took a photo of McHale a few minutes after her death.On May 1, 1947, Evelyn McHale leapt to her death from the observation deck of the Empire State Building. Photographer Robert Wiles took a photo of McHale a few minutes after her death.

The photo ran a couple of weeks later in Life magazine accompanied by the following caption:

.
On May Day, just after leaving her fiancé, 23-year-old Evelyn McHale wrote a note. 'He is much better off without me ... I wouldn't make a good wife for anybody,' ... Then she crossed it out. She went to the observation platform of the Empire State Building. Through the mist she gazed at the street, 86 floors below. Then she jumped. In her desperate determination she leaped clear of the setbacks and hit a United Nations limousine parked at the curb. Across the street photography student Robert Wiles heard an explosive crash. Just four minutes after Evelyn McHale's death Wiles got this picture of death's violence and its composure.

Eger Ustun bu fotografi benimle paylasmis olmasaydi belki daha uzun bi zaman boyle mukkemmel bir karenin farkina varamazdim. Bugun bana dedi ki; bu fotograf en guzel 'how to disappear completely' esliginde izleniyor.. Sectigi sarkidan ote 'fotografi izlemek' dusuncesine takildim bir sure. Cunku tam anlamiyla dedigi o seyi yaptim fotografi gordugum anda. Dakikalarca, hatta saatlerce belki de gunlerce izleyebilirim bu fotografi. Birde bu kadar ic acitan bir fotografi bu kadar guzel kilan ne olabilir diye dusunuyorum sabahtan beri..

http://kottke.org/08/07/the-most-beautiful-suicide

his

2009-01-06T00:18:00.001+02:00

Bu gece bir melankoli hali sardi ki beni sormayin gitsin.. Mutsuz degilim ama garibim. Sanirim ozluyorum ama tam olarak neyi onu da bilmiyorum. Az once yazdan kalma fotograflarima baktim teker teker. Yaz dediysem oyle deniz-kum-gunes filan degil. Ankara'da gecen koca bir yazdan bahsediyorum.. Tum temmuz ayi boyunca Yunan orkestrasiyla olan provalarimizdan ve turnelerimizden, dunyanin en mukkemmel arkadaslariyla yasadigim Cafe Bien sefalarimizdan, mendilci cocuklarla dolu Bestekar sokaktan, Tadim Pizza'nin terasindan, dogum gunumden, sabaha karsi gunesin dogarken yaydigi isiltidan nasibini alan balkonumuzdan, gece uyumayip odunc paraflaslarla sabahlara kadar cekmeye calistigim fotograflardan, az isikli ve bol huzurlu cumbali odamdan, icinde insan ruhu tasiyan kedimden, mis gibi bizim ev kokan yatagimdan bahsediyorum.. Evde annem ve babamin seslerini duyup yasadigimi hissettigim anlarimdan bahsediyorum. Sicaktan bunalip gecenin korunde soguk bir dus aldiktan sonra incecik pijamalarimla acik olan penceremin onunde yere uzanip okudugum kitaplardan bahsediyorum. Spinning'i repeate alip sabaha kadar onun esliginde kendi kendime biseyler cizdigim gecelerden bahsediyorum. Hayatima girip cikmis tum erkeklerden bahsediyorum. Yasadigim guzel anlardan ya da sacmaliklarimdan.. Hayatimda ne bok yersem yiyim yanimda olduklarindan emin oldugum dostlarimdan ve yeryuzundeki en mukemmel anne ve babadan bahsediyorum. Ve biraz daha zorlarsam aglayabilecegimden bahsediyorum.. Insan bazen hissetmeyi de ozleyebiliyor.

somewhere over the rainbow

2009-01-05T02:19:00.000+02:00

Daha onceden yaptiginiz seyler, yedikleriniz, ictikleriniz veya dinledikleriniz bazen, bazi anlarda daha da bi farkli hissettirir ya kendinizi, iste bu sarki oyle bir sey yapti bana dun gece bu saatlerde. Bundan once milyonlarca kere dinledigim bir sarkiydi belki ama dun bu sarkiyi duydugum o kare, aklimdan hayatim boyunca cikmayacak bir kare oluverdi. Studyo, karanlik, sac orgusu, aynalar ve kirmizi renk... Guzeldi.. Ve dusundukce tekrar tekrar hissetmek aynisini daha da guzel..

Hatta cok fazla guzel.

cocuk olmak ya da olmamak

2009-01-02T03:51:00.000+02:00

Yine uyuyamiyorum.. Korkunc bir mide bulantisi ve bas agrisiyla beraber tum mutlulugum yavas yavas yokoluyor sanirim.. Oysa birde o kadar gulen cocuk filan koydum az evvel Deviant'daki Journal'a. Neyse.

Bugun bi kitap daha okudum. "Bir seftali, Bin seftali", yine Samed Behrengi'nin. Cocuk kitaplarini seviyorum sanirim. Hatta evet, cocuk kitaplarini her seyden cok seviyor olabilirim artik. O basitligi, dogalligi ve pure anlatimi seviyorum. Okurken de surekli gulumserken yakaliyorum kendimi zaten. Tekrar cocuk olsak ya.. Ne guzel olurdu...

Kucuk Kara Balik

2008-12-30T15:13:00.000+02:00

"Boyle amacsizca yuzmekten biktim usandim. Baska yerlerde neler oldugunu ogrenmek istiyorum. Bu dusunceleri kafama bir baskasinin soktugunu sanabilirsin, ama ben uzunca bir zamandir kendim dusunuyorum bunlari. Arkadaslarimdan da bazi seyler ogrendim elbette; ornegin, bircok baligin yaslaninca hayatta hicbir sey yapmadik, hayatimizi bosa gecirdik, diye yakindiklarini biliyorum. Durmadan sizlanip dururlar. Ben yasamanin nasil bir sey oldugunu ogrenmek istiyorum; durmadan ayni seyleri yapmak, yaslanana kadar baska bir sey yapmadan yasamak olmaz; dunyada yasamanin anlami bundan daha fazla olmali!" dedi Kucuk Kara Balik.

~~~

Dun alip, bir cirpida okuyup bitirdigim enfes bir cocuk kitabi. Benim en sevdigim kisim ise su oldu kitapta; ...Onlara tesekkur eden Kucuk Kara Balik yanlarindan ayrilmis. Suyun yuzeyine yukselmis, gunesin yavas yavas sirtini isittigini hissetmis. Kendi kendine, "Olumle her an burun buruna gelebilirim," demis. "Yasadigim surece onun isini engellemek icin elimden geleni yapacagim. Kuskusuz, olumden kacamayacagimi anladigimda artik gozumde onemini yitirir o, onemsiz olur. Onemli olan benim yasamimin, ya da benim olumumun baskalarini nasil etkileyecegidir..."

kar

2008-12-30T02:38:00.000+02:00

Kar beni bugun mest etti resmen. Boyle bir mutluluktur girdi icime cikmak bilmedi. Metrodan inip, yerin bilmem kac metre altindan o merdivenleri cikarken suratima carptikca pofuduk pofuduk kar taneleri, kucuk kucuk cigliklar attim sanirim kendi kendime. Sonra dolmusa bindim. Bir baktim ki dolmus soforu benden mutlu! Arkadan gelen dolmuscuya yol bilgileri verip durdu sevinc icinde.. "Her yer bembeyaz" derkenki ses tonunu heralde hayatim boyu unutamam. Kar sebebiyle de uzayan dolmus yolculugum boyunca, soforun de katkisiyla sevincime sevinc katip, camdan disariyi izledim. Ve bu arada bir de silecek sesine bayildigimi farkettim. Yani sadece o sesi muzik diye dinleyip, o sesle beraber hayaller kurup, kendi kendime hipnoz etkisi yaratabilirim uzerimde. Buyulu bir ses bence. Neyse sonra dolmustan inip eve yururken de, kara bastiginda cikan o gicirtiyi hatirladim. Sonra o ses yuzunden cocuklugum geldi aklima. Karda basilmamis yerlere basmak falan filan vesaire.. Ve ben kardan nefret ediyordum en son.. Artik asigim.

nutella

2008-12-29T02:50:00.000+02:00

nutella dolu bi havuzda yuzmek istiyorum. Yuzerken burnuna su filan kacar ya bazen insanin iste ben nutella kacsin istiyorum. Havuzun icinde su sakalari yapmak yerine nutella sakalari yapmak istiyorum. Ve havuzdan cikinca klor kokmak yerine nutella kokmak istiyorum. Saclarimdan nutella damlasin istiyorum. Kurumak icin sezlonglara uzanip guneslenirken, kakao yagi vs. gibi seyler surmek yerine dogal nutella bronzluguna erismek istiyorum.

bora

2008-12-28T15:07:00.000+02:00

Bora bu sabah dogdu, hem de dunyanin en mukemmel ailesine.

Ve bir bebek dunyanin en guzel seyi olsa gerek.. Yani gercekten dusunuyorum da daha otesi olmayan bir duygu sanirim..

Bugun guzel bir gun.

tuhaf istekler vol.I

2008-12-28T03:10:00.001+02:00

Hayatim boyunca bi abim olsun istedim mesela. Hatta anneme bunun icin cok agladim ama annem buna aglamak icin cok gec kaldigimi soyledi her defasinda. Hakliydi da... Bunun ustune bi kardesim olsun o zaman dedim, benim onlara fazlasiyla yettigimi soylediler. Sonra ben de onlara soyle bi oneri sundum. O zaman ya kopek alin ya kardes yapin! Ve tabii ki oyle bir sey olmadi.
Uzun yillarca da melez olmak istedim sacma sapan. Hala da arada sirada istiyorum aslinda.. Guzel bisiy sutlu kahve renginde olmak.
Bi de bu aralar cocuklara taktim. Korkunc bi sekilde bi oglum olsun istiyorum. Boyle kucuk adam gibi gezsin ortalikta istiyorum. Adini da Arda koymak istiyorum. Birazcik yaramaz olsun arada cileden cikiyim ama kontrolumu kaybetmiyim istiyorum. Bu erkek cocuk istegim yuzunden de koy kadinlari gibi erkek cikana kadar olumune dogurmaktan korkuyorum.

butterflies

2008-12-27T14:43:00.000+02:00

Michael Jackson - Butterflies.. Bu sarkiya periodik olarak takiliyorum. Ayrica evet Michael Jackson'i seviyorum.. Ha bi de alakasiz, ilkokulda sira arkadasim vardi bi kiz, ingilizce dersinde bana donup "biliyomusun, Michael Jackson'un surati yakinda patliycakmis" demisti ve onune donmustu. Ben de tam "hadi ya" derken ogretmen beni gormustu. Onu konusturuyorum diye kulagimi cekip kafami itmisti. Hayatimda ilk ve son kez ogretmen siddetini bu adam yuzunden yasadim yani alakasiz. Bu arada o kadin hala bi ruh hastasi, 2 tane de kizi varmis onlar da sinir hastasi olmuslar. Bunlari nerden mi biliyorum? Hayat tesaduflerle dolu..

kahvalti

2008-12-26T10:24:00.000+02:00

Gece 23:00 sularinda yatip sabaha karsi 04:30'da uyandim ve bi kere daha uyuyamadim ama guzel oldu boyle. Yani sabah kahvaltisi etmeyi ozlemisim mesela. Ben kahvalti etmeyi cok severim zaten ama boyle keyifle olucak. Acelen olmiycak, muzigini dinlerken oturup gazeteni de okiycaksin, cayini surekli bittikce tekrar koyucaksin filan. Ben de oyle yaptim bu sabah.. Ekmek kizarttim, bi yandan Brahms dinliyorum.. Cami da araladim, mis gibi bi kis havasi doldu iceriye. Bi de sanirim boyle kahvalti ederken ya da gun icinde yemek yerken yalniz olmayi seviyorum.. Ne biliyim, mesela disardaysam aciyorum kitabimi.. Hem yiyorum hem okuyorum..

Kafasini dinliyor insan..

Kahvaltida ne var?

-2 dilim kizarmis ekmek ustune biraz tereyagi

-Biraz beyaz peynir

-Salatalik

-Earl Grey x 56789098765

uyku-suz

2008-12-26T06:28:00.000+02:00

cildirmis gibi uykusuzluk cekiyorum.

ve uykusuzluk bende mide bulantisi yapiyor..

soru

2008-12-24T23:21:00.000+02:00

insan ne ile yasar?

acil

2008-12-23T00:37:00.000+02:00

meraba!

ben ekin diye biriyim

ve suan

son derece acil bi sekilde

forward tusuma basilmasi gerekiyor.

kedi

2008-12-22T00:40:00.000+02:00

yine disarida firtinanin sesi var
yine yagmuru duyuyorum
yine kokluyorum
ama bu sefer koyu bir gece
ve bu sefer ankaradaki odamda degilim
ve kucagimda giriltisini dinledigim,
sicakligiyla isindigim, sakinligiyle sakinledigim kedi bey yok..

ozledim

bu gece

2008-12-21T03:22:00.000+02:00

bonobo dinliyorum

yatakta 'sirtim duvara dayali' oturuyorum

dolayisiyla biraz boynum agriyor

usumuyorum, sadece ayaklarim usuyor

laptop'in sicakligi karnimda

bu hissi seviyorum

garip bir heyecan icimde

anlam veremiyorum

ama bunu da seviyorum

suan

fazlasiyla

guzel

neden bilmiyorum

dun

2008-12-19T16:54:00.000+02:00

Dun ilk defa utandim.. Yani tabi onceden de utandigim anlar oldu ama dun gercek anlamda utandim..

Ve dun cok sey ogrendim.. Anda kalmak, farkindaliklar, dikkatimi uyanik tutmak, cesur olmak, utanmamak..

Dun biriyle gercekten tanistim.. Belki her detayi bilmiyorum onunla ilgili ama o detaylari tahmin edebiliyorum.. Ya da soyle soylemeliyim: dun birini gercekten anladim.. Kim oldugunu anladim..

Ve dun biseyin farkina gercekten vardim..

Sansliyim..

istanbul

2008-11-25T17:18:00.000+02:00

istanbuldayim

evet

*